> ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΒΑΛΤΑΡΑ

Μαύρο Φως

Μαύρο Φως!!! Και όμως γίνεται. Ανάβει και αυτόματα, θαρρείς και βρίσκεσαι σε άλλη διάσταση σε κόσμο αλλόκοτο, περίεργο, μαγευτικό αλλά...τελικά πραγματικό.

Όλα υπάρχουν, είναι εκεί ίδια και διαφορετικά. Έχουν γίνει αυτόφωτα;

Να... η ματιά σου ακροβατεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία.

Όλα γίνονται χρώμα που σκάει πάνω στην ύπαρξη και τη διακτινίζει πέρα απ’ το όνειρο.

> ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΜΑΝΩΛΙΤΖΑΣ

Post-Fordism Worker

20.48 : Ακόμα εδώ... πάλι δεν θα προλάβω να πάρω γάλα για το πρωινό...
20.49 : πρέπει να στείλω στον πελάτη αύριο την παρουσίαση...
20.50 : κολύμπα στα βαθιά μου λέγαν και θα πάρεις μπόνους κι αμάξι.
20.51 : κολύμπα και θα πάρεις προαγωγή, αλλά δεν βγαίνουν και πάλι τα νούμερα, τι θα δείξουμε στον πελάτη; Πάλι μαγείρεμα θέλουν...
20.52 : κολύμπα, αλλά αν δεν μείνει ευχαριστημένος, δεν θα μας δώσει την καινούρια δουλειά και θα πρέπει να κάνουμε περικοπές στο τμήμα.
20.53 : Τουλάχιστον αύριο δουλεύω από το σπίτι. Εξ' αποστάσεως με τις παντόφλες...
20.54 : λες οι ινδοί να κάνουν καμιά σωστή δουλειά και να στείλουν σωστά αποτελέσματα; Την παγκο- σμιοποίησή μου μέσα!!! Νύχτωσε εδώ... πότε θα τα στείλουν να πάμε σπίτι να ξεκουραστούμε...
20.55 : ... και μου έχουν πει να πάμε να δούμε μπάλα στο στέκι μας, αλλά δεν θα προλάβω...
20.56 : μάλλον θα βάλω δικές μου τιμές και τα βλέπω πάλι από το σπίτι...
20.57 : παίζω μπάλα με τις τιμές, τις αξίες, τις αγορές, το χρόνο μου, την ζωή μου, την οικογένειά μου.
20.58 : “ευελιξία” παντού, μια διαπραγμάτευση ατελείωτη, υπηρέτης κι αφεντικό, παραγωγός και κατα- ναλωτής, παίχτης και παιχνίδι... την ίδια στιγμή... στο όνομα της προόδου και της οικονομίας του χρόνου.

> ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΝΑΡΕΛΛΗΣ

Supercalifragilisticexpialidocious

‘’Supercalifragilisticexpialidocious!’’ Έτσι τρα- γουδούσε η Mary Poppins όταν δεν ήξερε τι να πει. Και έπαιρνε την ομπρέλα της, πετούσε πά- νω από τις στέγες και έδειχνε τη ζωή αλλιώς. Αυτά που δεν βλέπεις όταν είσαι χαμηλά. Και ποιος δεν το θέλει αυτό. Να αλλάξει για λί- γο, να πετάξει, να υποδυθεί ρόλους, να δει τα πράγματα διαφορετικά. Μεταμορφωμένα! Δεν χρειάζομαι ομπρέλα, ούτε να πετάξω ψη- λά. Ένα κουμπί πατάω και ο απλός καθημερινός μου κόσμος, λουσμένος σε ένα μπλε – μωβ φως, μεταμορφώνεται. Οι υφές αλλάζουν, τα χρώματα γίνονται ένα. Κάτι φωσφορίζει, πετά- γεται μέσα από το σκοτάδι. Αναπάντεχο! Και εγώ, στο μισοσκόταδο με τη μηχανή μου, να καταγράφω αυτόν τον άλλο κόσμο. Μετά, ξανά με το πάτημα του κουμπιού, το μωβ φως σβήνει και το σπίτι γίνεται ξανά οικείο, συνηθισμένο. Ανασαίνω βιαστικά. Ανακουφισμένος; Δεν ξέρω. Η λάμπα είναι εκεί, δίπλα μου. Την ανάβω και επιστρέφω πίσω, εκεί που η σκόνη γίνεται αστέ- ρια, οι ρόλοι αλλάζουν και οι φόβοι ξορκίζονται.

> Α ΣΤΕΛΙΟΣ ΛΥΓΝΟΣ

Όνειρα σε παράλληλους χρόνους

Τα φώτα χαμηλώνουν και οι αισθήσεις μου ξυπνούν άξαφνα δίχως να ξέρω το γιατί... Οι σκιές στροβιλίζονται μες στο σκοτεινό δωμάτιο, σ’ ένα μαγικό χορό που μόλις αρχίζει... Το νιώθω...
Κάτι γίνεται.
Ρυθμίζω την ταχύτητα της μηχανής, στήνω τα φώτα... Συμμαχία σε ένα πεδίο βολής απροσπέλαστο. Φοβάμαι την απολυταρχία του σκοταδιού, οι κινήσεις μου περιορίζονται... Αναγκάζομαι... Ίσως και αυ- τό να επιθυμώ... Να έρθω πιο κοντά στο θέμα μου.
Σφίγγω γερά στα χέρια μου το μέσο για την απελευθέρωσή μου. Τίποτα δεν είναι όπως παλιά... Και όμως κοιτάζοντας μέσα από το φακό μου, διαπιστώνω ότι τίποτα δεν έχει ουσιαστικά αλλάξει Νοιώθω περισσότερο εκτεθειμένος τώρα, παγιδεύω ασταμάτητα τα δευτερόλεπτα, λες και θέλω να τα κρατήσω εκεί μαζί μου, να θυμηθώ, να αισθανθώ... Να νοιώσω... Ένα γυναικείο ανθρώπινο σώμα στατι- κό, να ατενίζει μπροστά, πλάτη σε μένα, θυμησές, σκέψεις, δισταγμοί... Ποιός ξέρει;
Είναι θεοσκότεινα και όμως βλέπω... Αφουγκράζομαι... Κάθε πτυχή, κάθε κύτταρο που κινείται γύρω μου... Ανάσα ζωής... Ζωντανός οργανισμός, ακίνητος, ανέπαφος, ολάκερα δικός μου, δικό μου πλαίσιο δημιουργίας, δική μου έμπνευση, προσωπική επιδίωξη, παράλληλη πρόκληση... Ιερός πόλεμος, σύ- γκρουση μοναδική.
Πολεμώ για την ειρήνη μέσα μου, γύρω μου... Ψάχνω να βρω την ολοκλήρωση του είναι μου μέσα σε ένα σύμβολο... Σε δυο παιδικά μάτια γεμάτα αθωότητα, ευθύτητα, απορία... Χιλιάδες τα γιατί που εκτο- ξεύονται νωχελικά στον αέρα... Δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής: Η πόρτα σφραγισμένη, τα παράθυρα ερ- μητικά κλειστά, το δωμάτιο μικραίνει και όμως... Εγώ νοιώθω ελεύθερος.

> ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΙΟΥ

Γαλάζια κύματα φωτός σ’ έναν κόσμο φανταστικό, χωρίς συντεταγμένες

Ταξιδεύοντας με το φως- και όχι με την ταχύτητα του φωτός- σ’ έναν κόσμο φανταστικό, απόκοσμο, χω- ρίς χρόνο, γεμάτο από παρουσίες μυστηριακές: αγγέλους, δαίμονες, ξωτικά, με δυνάμεις υπερφυσικές, μορφές αλλόκοτες, μας παρασέρνουν σ’ ένα άλλο παράλληλο σύμπαν, σ’ ένα ταξίδι στο χωροχρόνο, παραπαίοντας ανάμεσα στο καλό, το κακό, το διαφορετικό.

Ένα παιχνίδι ανάμεσα στο λογικό, το παράλογο, σ’ αυτό που δεν εξηγούν οι φυσικοί νόμοι... το μεταφυ- σικό. Σ’ έναν μαγικό κόσμο με άγνωστες συντεταγμένες, χωρίς στίγμα στο χάρτη, κάτι μεταξύ του πουθε- νά και του παντού, εκεί που όλα είναι δυνατά, συναντάμε ψυχές παρασυρμένες άλλοτε από το μίσος, την απόγνωση, την λύπη και άλλοτε από την αγάπη, τον έρωτα, την ελπίδα, την συντροφικότητα. Αξίες ίδιες μ’ αυτές του πραγματικού κόσμου. Αξίες άλλοτε ξεχασμένες, θολές κι άλλοτε τόσο δυναμικά κοντά μας.

Αποσπάσματα από μικρές ιστορίες ενός φωτορομάντζου. Όλα, ένα βίντεο- κλιπ του μυαλού, καρέ- καρέ με εικόνα και ήχο, ξετυλίγοντας μια μικρή ιστορία με αίσιο πάντα τέλος, αφήνοντας πίσω τούς δαίμονές μας, πιστοί στο όνειρο, σχεδιάζοντας ένα παιχνίδι μέσα από παραμορφωτικά κύματα γαλάζιου φωτός.

Σ’ έναν κόσμο φανταστικό, στο δικό μας παραμύθι, επιλέγουμε τι άλλο, παρά το τέλος των παραμυ- θιών... «Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα...»

> ΕΛΕΝΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗ

Η γιαγιά Μαρίκα

Ήταν μια απλή σχετικά ιδέα. Επέλεξα κομμάτια της καθημερινότητας. Μια γιαγιά. Δύο εγγονές. Δύο διαφορετικές γιενιές. Ενίσχυσα το θέμα μου επιλέγοντας ακόμα και αντίθεση στα ρούχα.
Άσπρο. Μαύρο.
Για την καταγραφή απαιτήθηκαν μεγάλες σε χρόνους εκθέσεις του φωτοευαίσθητου υλικού καθώς πραγματοποίησα τις λήψεις σε συνθήκες συσκότησης. Ο φωτισμός του θέματος προέκυ- ψε από μία φορητή λάμπα black light την οποία κατεύθυνα στο χώρο "ζωγραφίζοντας" κατά κά- ποιο τρόπο το θέμα με φώς .Ανάλογα με τη τα- χύτητα κίνησης διαμόρφωσα μια δική μου προ- σωπική φωτιστική γραφή για την απόδοση του θέματος.
Αυτή λοιπόν η διαφορετικότητα της ηλικίας αναδεικνύεται και ισχυροποιείται μέσα από την τεχνολογία. Με την τεχνική του Black light ενι- σχύεται ακόμα περισσότερο η διαφοροποίηση των ηλικιών και η αντίθεση των χρωμάτων.

> ΙΑΚΩΒΟΣ ΣΠΕΤΣΙΟΣ

Όνειρο σε BL

Το σκοτεινό δωμάτιο το φώτιζε μόνο το blacklight. Το άφησα να πέσει τυχαία όπου εκεί- νο διάλεξε. Και με το κλίκ η camera κατέγραψε ό,τι εκείνο είχε επιλέξει .Σε ό,τι το είχε ωθήσει η φύση του και πεπερασμένα του είχε επιτρέψει. Είχε κι ́ αυτό τα δεσμά του: “λ≤410nm”. Χωρίς τον έλεγχό μου, όπως συμβαίνει στο όνειρο.

Το γυάλινο βιβλίο

Ποτέ μου βέβαια δεν έχω δεί “γυάλινο βιβλίο”κι’ όταν μου τόδειξε η φωτογραφία φαντάσθηκα ότι το κρατώ στο αριστερό μου χέρι, ολάνοιχτο μπρος στα μάτια μου.Κι ́ απόρησα. Είχε μόνο εξώφυλλο και οπισθόφυλλο, γυάλινα και τα δυο. Και ούτε μια σελίδα ανάμεσα. Τότε κατάλα- βα. Ηταν κενό για να χωρέσουν εκεί όσα ο νους μου ήθελε να βάλει ή ανακαλούσε. Όλα τα όσα είχα διαβάσει, της ανθρώπινης σκέψης και σο- φίας, τα μέχρι τώρα ξεχασμένα ή μή. Τα όσα εί- χα δεί ή ζήσει. Μήπως λοιπόν ήταν βιβλίο ζωής;

> ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΑΛΤΑΡΑ

Με τα μάτια κλειστά

Σε δίχτυα πλεγμένα απ'του χρόνου τα δάχτυλα ψάχνω αυτά που μου έμαθες, με τα μάτια κλειστά.

Τις νύχτες ακούω ξανά τις υποσχέσεις σου που πια ξεχάστηκαν, με τα μάτια κλειστά.

Παγιδευμένη στις σκέψεις μου αναρωτιέμαι αν υπήρξες στ' αλήθεια, με τα μάτια κλειστά.

Τυφλή σ' ό,τι βλέπουν όλοι γυρίζω το βλέμμα στο μέσα μου φως, με τα μάτια κλειστά.

Η ανατροπή μού χαμογελά φιλικά. Οι συμβάσεις υποχωρούν έντρομες, με τα μάτια κλειστά.

Η ψυχή μου σπάει τα δεσμά της. Το σώμα μου αναμετριέται με την πραγματικότητα και πετάω έξω, πέρα, μακρυά, με τα μάτια κλειστά.

> ΚΩΣΤΑΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Ανθρωποβασία:

Μια κλειστή φάρμα όπου η θεωρία της εξέλιξης έχει λάβει διαφορετική πορεία.
Στο δωμάτιο εκείνο του μυαλού μου όπου η ιστορία του Τζώρτζ Όργουελ αποθηκευμένη για χρόνια βιώνει μια καθημερινότητα μεταλ- λαγμένη. Μία λέσχη οργίων και φαντασιώσεων, όπου ο άνθρωπος φετίχ, εισέρχεται στη βιομη- χανία του έρωτα, γίνεται ερωτικός σκλάβος, κυ- νηγός - θύμα, δώρο για τις σεξουαλικές δια- στροφές του κυρίαρχου είδους των ζώων.

> ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΤΣΟΡΙΔΗΣ

Παράξενα Παιχνίδια

Υπάρχουν στιγμές και συνθήκες που το φως παίζει παράξενα παιχνίδια. Αποκαλύπτει αυτά που εκείνο θέλει να δούμε ή εκείνα που εμείς νομίζουμε ότι βλέπουμε.
Ετσι είναι εύκολο να αναρωτηθείς αν βρίσκεσαι μπροστά στη χαρούμενη πολυταξιδεμένη νύφη ή στη νύφη που πενθεί γιατί χάθηκε ο αγαπημέ- νος της, ταξιδευτής σε ταραγμένους ωκεανούς. Παιχνίδια απροσδιόριστων συναισθημάτων ανά- μεσα στο σκοτάδι και στο φως, με την ελπίδα να είναι το φως ο νικητής.

> ΛΙΛΙΑΝ ΓΛΑΡΟΥ

Within a Lady

Εν αρχή ην το φως.. νοητός τόπος της ψυχής. Χω- ρίς φως, αλυσοδεμένοι ζούμε... μέσα στο ψέμα... οι αισθήσεις μας προδότες, μας αναγκάζουν να «βλέπουμε» μόνο ψεύτικα είδωλα. Σαν στην «σπηλιά του Πλάτωνα», καθόμαστε με την πλάτη στην είσοδο και μπροστά μας παίζεται ένα παι- χνίδι σκιών. Ποιος δεσμώτης θ' αντέξει ν' αντι- κρύσει το φως; Κι όταν καταφέρει να λύσει τα δε- σμά του κι αντέξει το φως και τον πόνο της «γνώ- σης», ποιος θα είναι αυτός που θα ομολογήσει ότι η πραγματικότητα που όλοι συμφωνήσαμε ότι ζούμε δεν είναι παρά ένας καθρέφτης... πα- ραμορφωτικός... σκιές –απλώς– της αλήθειας; Αυτή την εικόνα, λοιπόν, φίλε μου συνταξιδιώτη, σαν άλλος Πλάτωνας σε μια αλληγορία για την ταυτότητα του ανθρώπου μέσα από τις συμβά- σεις, πρέπει να την προσαρμόσεις στο «εδώ»... Τι παράξενο φως το αποψινό; Απελευθερωτικό, λυτρωτικό κι ειλικρινές... άναψε και με μιας γέ- μισε ο τόπος μια αίσθηση ελευθερίας, σα να’σπασες τα δεσμά σου, σαν να κατάλαβες τον κόσμο και τον εαυτό σου... αυτό που χρόνια έκρυβες σε μια «σπηλιά», μες την εικόνα σου. Αυτό το βράδυ, λοιπόν, ίσως και ν' ανακαλύψεις μες από την ταυτότητά σου, έναν άλλον εαυτό... μέσα από το εγώ σου, το αληθινό «Εγώ»... μέσα από τον καθρέφτη της καθημερινότητας, το ίδιο το παράδοξο.

> ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Άνθος του ονείρου

Αναμνήσεις σαν μικρά λουλούδια που ποτίζω για να μην σβήσουν, να μην χαθούν, να μην χαθώ... Σαν ήλιος να τα φροντίζω, σαν φώς να σε φωτίζω

ένα σύννεφο θα φτιάξω από γέλιο, Σύννεφο χωρίς πλημμύρες, μόνο χαμόγελα αγάπης, των ανθρώπων να γιατρεύει τις "ρυτίδες" 'κείνες που ο πόνος έχει χαράξει στην καρδιά

πάντα υάκινθοι θ' ανθίζουν στην ψυχή κι οι ψυχές μας κήποι κρεμαστοί

Τ' απομεσήμερο θα πάω στο λιμάνι στην αμμουδιά να ζωγραφίσω τη ζωή να τη ξεπλύνω με της θάλασσας τ' αλάτι κι ύστερα χρώμα να της δώσει μια βροχή.

> ΜΑΡΙΟΣ ΣΟΥΓΛΙΔΗΣ

Μεταμορφώσεις x3

Ι. Η μεταμόρφωση του ίδιου του εαυτού. Λες και το μπλε φως έχει την δύναμη να σε μετατρέψει από Ντό- κτορ Τζέκυλ σε Μίστερ Χάιντ. Κάθε σκοτεινή σκέψη, διαστροφή, παραλλαγμένη μορφή βγαίνει στο φως. Ένα συναίσθημα που σε απελευθερώνει μιας και το ίδιο το μπλε φως σε προiδεάζει για κάτι μη πραγματικό. Και έτσι στο μυαλό σου εμφανίζονται εικόνες και ιστορίες λίγο σκοτεινές, λίγο μακάβριες, λίγο διαφορετικές.

ΙΙ. Η μεταμόρφωση απ’το black light. Με το που σβήνεις την κοινή λάμπα και ανάβεις το BL (black light) ει- σέρχεσαι σε έναν ολότελα διαφορετικό κόσμο. Έναν φανταστικό και φαντασμαγορικό κόσμο. Μια πινελιά, λίγο χρώμα και η εικόνα απογειώνεται. Αυτό που μέχρι πριν λίγα λεπτά δεν έβλεπες, γίνεται τώρα ο πρωτα- γωνιστής της εικόνας. Το άσπρο γίνεται μπλε, και όταν μετακινήσεις λίγο την λάμπα, γίνεται μωβ, και μετά πιο ανοιχτό. Τα πράγματα πια δεν είναι όπως τα ήξερες. Ένα μαγικό φως που ξετρελαίνει τα παιδιά. Χαζεύ- ουν τα χρώματα, τη σκόνη πάνω στα μαλλιά, τις αστείες μορφές που παίρνουν τα παιχνίδια. Και όταν έρθει η ώρα να ξανά-ανάψεις την κοινή λάμπα, απογοητεύεσαι από το πόσο πεζή είναι η πραγματικότητα. Μήπως να αφήσουμε αναμένα τα BL για πάντα ;;;

ΙΙΙ. Η μεταμόρφωση που προκαλούν τα αντικείμενα. Ένα ποτήρι, ένα βάζο και πίσω ένα πρόσωπο που αλλά- ζει μορφή, μεταμορφώνεται, παραμορφώνεται ... Τα χρώματα παίζουν το παιχνίδι τους, και αντανακλούν την γοητεία τους. Κι εσύ χάνεσαι, να προσπαθείς να καταγράψεις, να πιάσεις όλες τις αποχρώσεις, να μην χά- σεις ούτε μία πτυχή αυτού του παιχνιδιού που αλλάζει τα δεδομένα κάθε λεπτό.

> ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΖΙΟΥΒΙΛΑΣ

Σκέψεις

Αναρωτιέμαι γιατί να του έδωσαν αυτό το όνο- μα... ‘’μαύρο φως’’, μήπως γιατί βλέπω πράγμα- τα που δεν έβλεπα όταν είχα αναμμένο το ‘’κα- νονικό’’ φως, όπως αυτή τη σκόνη που βρίσκετε εκεί που σκούπισα μόλις χθες; Αν είναι έτσι τότε τι άλλο μπορώ να δω; Αν σε βάλω εκεί απέναντι, μήπως μπορώ να δω και τις σκέψεις και τα μυ- στικά σου; Μπα νομίζω ότι τελικά μάλλον προ- σθέτει μυστήριο παρά μου αποκαλύπτει πτυ- χές, σαν ένα αόρατο βέλο, πιο πολύ με μπέρδε- ψε. Τελικά ίσως απλά να βλέπω τα πράγματα με μια διαφορετική ματιά, λέω να το κρατήσω εδώ και να το ανάβω πού και πού, να μου θυμίζει ότι καμιά φορά αυτό που είναι πολύ φανερό αν το δεις διαφορετικά μπορεί να κρύβει κάτι μπρο- στά στα μάτια σου.

> ΝΑΤΑΣΑ ΓΕΡΑΡΔΟΥ

Φαίνομαι άρα υπάρχω

Αν τολμήσεις μια στιγμή να ρίξεις φως σε ό,τι στο σκοτάδι στέκεται ήσυχα κρυμμένο σε μια αλλόκοτη ευτυχία και σπάσεις το μαύρο του ασφαλές κουκούλι,

ακτίνες φωτός μικρές ανάσες θα διώξουν την ανυπαρξία απαλά αποκαλύπτοντας σε άλλο μήκος κύματος εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα.

Φως και σκοτάδι, αιώνιοι εραστές συνυπάρχουν σε απόκοσμες συχνότητες

φυσαλίδες ζωής σε παράλληλο σύμπαν.

> ΣΟΦΙΑ ΤΡΙΠΟΔΙΑΝΑΚΗ

Ταξίδια στο ...φως

Φως... Πόσο διαφορετικά μπορεί να κάνει τα πράγματα να φαίνονται σκεπάζοντάς τα με το μυστηριώ- δες πέπλο του. Πρόσωπα, αντικείμενα, συναισθήματα αποκαλύπτουν την πιο σκοτεινή ή την πιο φωτει- νή τους πλευρά. Στιγμές χαλάρωσης, ξεγνοιασιάς, προβληματισμού και ονειροπόλησης φανερώνουν τις πιο κρυφές και ανείπωτες επιθυμίες μας. Και εκεί που όλα μοιάζουν ξεκάθαρα και αληθινά το φως σβήνει και το σκοτάδι πρωταγωνιστεί ξανά δημιουργώντας με τη σειρά του μια δική του ουτοπία...

> ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Με το δικό μου φως

Ζωή σαν όνειρο όμορφη σα ψεύτικη παραμυθένια ευτυχία...

Ζωή που εύχεσαι να είχες!

Αυτός ο κήπος είν' έξω από την πόρτα σου σ' αυτό το δέντρο που φαντάστηκες στηρίζεις το ποδήλατό σου κάθε πρωί σε χαιρετούν πρίγκιπες και νεράιδες...

Ζωή που εύχεσαι να είχες;

Όλα είναι εδώ κοντά σου φτάνει να τα δεις με το δικό σου φως να τα φωτίσεις με τα δικά σου χέρια να τ'αγγίξεις.

Μέσα απ' το δικό σου φως υπάρχουν αν τ' αποφασίσεις.

> ΓΙΟΥΛΗ ΓΕΩΡΓΑΝΤΙΔΟΥ

Η αλήθεια στο σκοτάδι...

Πρώτα απορείς, προσπαθείς να καταλάβεις πως γίνεται να έχει γίνει κάτι τέτοιο ... Πως καταλήξαμε ως εδώ αλήθεια; Πως τόλμησε να με πονέσει τόσο ; Έπειτα προσπαθείς να το αρνηθείς, αρνήσε να δείς. Ο νους σου γυρνάει πίσω στις όμορφες στιγμές κι έτσι για μια στιγμή ξεχνιέσαι. Εγκλω- βίζεσαι στο παρελθόν σου. Μα στάσου... κά- που εκεί πρέπει να ξεκινήσαν όλα. Κι όμως ίσως ξανασυμβεί, και πάλι εσύ θα το αρνηθείς σαν να μην έγινε, θα αρνηθείς να συζητήσεις γιατί έτσι πιστεύεις πως θα περάσει ο πόνος. Στο τέλος υποτάσσεσαι, αφήνεσαι λες και κά- ποιος σε νάρκωσε. Τα σημάδια όμως μένουν εκεί ακριβώς που τα άφησε . Φαίνονται παρ ́ όλο το σκοτάδι...

> ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ

Αναλαμπή Ελπίδας

Φως ονομάζεται η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που ανιχνεύεται από το ανθρώπινο μάτι και που εκλαμβάνεται ως αίσθηση αυτής. Συνεπώς είναι το αίτιο της όρασης. Όμως η αντίληψη αυτή του «ορα- τού» φωτός αποτελεί τμήμα της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Καλύπτει ένα εύρος μηκών κύματος που «μεταφράζονται», από το μάτι, στα χρώματα του φωτεινού φάσματος. Ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες το φως εκδηλώνει ιδιότητες είτε φωτεινού κύματος, (φωτεινή ακτίνα), είτε δέσμης σωματιδί- ων, (φωτεινή δέσμη ή δέσμες). Το φως σαν πηγή έμπνευσης μας οδήγησε να φωτογραφίσουμε σε ένα συγκεκριμένο μήκος κύματος, αυτό των περίπου 410nm ή το «black light», το οποίο αποτελεί και την φωτεινή πηγή.

Το φως είναι δότης ενέργειας, τόσο του φυσικού φωτός όσο και του τεχνητού. Το φως επηρεάζει τους αν- θρώπους, τη συμπεριφορά καθώς και τα συναισθήματά τους και από πολλούς ταυτίζετε με την «ελπίδα». Το συγκεκριμένο δεν είναι και απόλυτο. Το συγκεκριμένο μήκος κύματος λ≤410nm διαφοροποιεί την φωτογραφία και τα συναισθήματα που δημιουργούνται τα οποία ποτέ δεν θα είναι απόλυτα. Φωτογρα- φίζοντας σε αυτό το μήκος κύματος δεν σε περιορίζει, δεν σε εγκλωβίζει αλλά με ένα διαφορετικό τρό- πο προκαλεί και αναζητεί συναισθήματα όπως και το φυσικό φως αναζητεί την ελπίδα. Την ελπίδα που κάποιοι από εμάς την έχουμε χάσει στην καθημερινότητα και στην απρόσωπη πόλη. Έχουμε εγκλωβι- στεί σε συγκεκριμένα μήκη φωτός, συγκεκριμένες εικόνες και παραστάσεις, συγκεκριμένες καταστά- σεις της ζωής μας. Ασήμαντα πράγματα που βλέπουμε και βιώνουμε το φως τα κάνει δυνατά και δια- φορετικά. Το θέμα δεν είναι τι «βλέπεις» αλλά τι αισθάνεσαι όταν το βλέπεις. Δεν είναι απόλυτη η συ- χνότητα του black light, αλλά ένας διαφορετικός τρόπος προσέγγισης της ελπίδας που οι περισσότεροι την έχουμε χάσει. Και όμως αυτή η ελπίδα υπάρχει, είναι αυτή που ανθίζει και ξεχωρίζει έστω αργά, έστω λίγο, έστω κρυ- φά, έστω με διαφορετικό χρώμα από το γρανάζι της εποχής μας και της κοινωνίας μας.